Α Forest of Stars “A shadowplay for yesterdays” (2012)

February 6, 2013

(Το review αυτό γράφτηκε το 2012)

Α Forest of Stars “A shadowplay for yesterdays” (2012)

Μία μπάντα που όλα της τα πονήματα έχουν παρουσιαστεί αναλυτικά στο blog. Επιμένω σε αυτούς, μιας και τους βρίσκω από τα πιο ενδιαφέροντα και πρωτοποριακά σχήματα της εποχής μας. Πριν ένα μήνα κυκλοφόρησε το νέο τους album, οπότε πάμε να δούμε αν οι A Forest of Stars έκαναν το 3 στα 3…

Πριν προχωρήσω στην περιγραφή του δίσκου, 2-3 παρατηρήσεις συνολικά για αυτούς που τους ξέρουνε από τους προηγούμενους δίσκους τους. Το ”A shadowplay for yesterdays” συνεχίζει ακριβώς από εκεί που σταματάει το ”Oppοrtunistic thieves of spring”. Κινείται στα χνάρια του, και πάει ακόμα πιο πέρα. Κάποιες μελωδίες είναι πιο catchy, τα τραγούδια σαφώς πιο μικρά και λιγότερο ”πειραματικά”, και τα καθαρά φωνητικά ακόμα περισσότερα. Παρ’ όλα αυτά οι black metal ομοβροντίες είναι συχνές, ίσως ακόμα περισσότερες απ’ ό,τι στο ”Opportunistic thieves of spring”. Γενικά μιλάμε για ένα δίσκο που (για άλλη μια φορά) τα έχει όλα.

Το album ξεκινάει με το intro του ”Directionless resurrectionist”. Στοιχειωτικό, και όταν μπαίνουν τα keyboards μόνο ένα όνομα σου έρχεται στο μυαλό: Pink Floyd. Οι πρώτες ανατριχίλες έρχονται. Γενικά ο δίσκος χωρίζεται κατά κάποιον τρόπο σε 3 μέρη, με τα ”Directionless resurrectionist”, ”Man’s laughter” και ”Left behind as static” να είναι οι ”ανάσες” ανάμεσα στα πιο μεγάλα κομμάτια. Στο πρώτο μέρος, λοιπόν, έχουμε τα ”Prey tell of the church fate”, ”Α prophet for a pound of flesh” και ”The blight of god’s acre”. To πρώτο είναι ένα κλασικό A Forest of Stars τραγούδι, με τα διάφορα μουσικά του μέρη, τις ωραίες lead μελωδίες πάνω από τα blastbeat και τις χορωδίες από πίσω. Αλλά για το ”A prophet for a pound of flesh” δεν υπάρχουν λόγια. Γαμηστερό εισαγωγικό riff, σχεδόν folk συνέχεια με ακουστικά μέρη, ανατολίτικοι ρυθμοί προς τη μέση και τα καθαρά φωνητικά (γυναικεία και αντρικά) να συναρπάζουν. Μιλάμε για μία δεκάλεπτη σύνθεση που δεν έχει τίποτα να φοβηθεί, μίας από τις συνθετικές κορυφές αυτής της μπάντας. Το ”The blight of god’s acre” ξαφνιάζει για άλλη μία φορά με το σκοτεινό, black metal εαυτό του, ενώ το μεσαίο break (με βιολί να σιγοντάρει από πίσω) είναι καθηλωτικό. Και η ερμηνεία του Mister Curce σε πολύ υψηλά επίπεδα.

Ένα διάλειμμα με το ”Man’s laughter” που προειδοποιεί για την πιο μελωδική συνέχεια του δίσκου. Το ”The underside of Eden” είναι ένα από τα πιο θλιμμένα κομμάτια του δίσκου, οι οπαδοί του ατμοσφαιρικού metal σίγουρα θα το αγαπήσουν. Το τραγούδι κλείνει με a capella φωνητικά, για να το διαδεχθεί το (κατά τη γνώμη μου) καλύτερο κομμάτι του δίσκου, το ”Gatherer of the pure”. Τι να πούμε για αυτό, όποιος είδε το video-clip (ακολουθεί στη συνέχεια) έμεινε εμβρόντητος. Τι να πρωτοσχολιάσεις; Το ακορντεόν που σου καρφώνεται στο μυαλό για πάντα με την επαναλαμβανόμενη μελωδία του; Το επόμενο μέρος που ψυχεδελιάζει επικίνδυνα και φέρνει στο νου μπάντες των 70’s; Την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ riff-ο-μελωδία που έρχεται λίγο πιο μετά και επαναλαμβάνεται ξανά στο τέλος γιατί είναι τόσο γαμάτη που μπορείς να την ακούς συνέχεια; Τα πάντα στο ”Gatherer of the pure” αγγίζουν την τελειότητα, δείγματα του μεγαλείου αυτής της μπάντας. Δείτε το video- clip, τίποτε άλλο δε λέω.

Και φτάνουμε στο τρίτο και τελευταίο μέρος του album. Οι folk μελωδίες του ”Left behind as static” τραβάνε την προσοχή, αλλά το ψωμί αυτού του τραγουδιού είναι η βασική μελωδία που μπαίνει όταν μπαίνει και ο ρυθμός. Κιθάρες και πλήκτρα σε μαγεύουν, ενώ η μπάντα δε μασάει να βάλει βιολί να sol-άρει πάνω από blastbeat, πουτάνα όλα λέμε! Και ο δίσκος κλείνει με το έπος (πόσες φορές έχω γράψει αυτήν τη λέξη;) ”Corvus corona”, που χωρίζεται σε 2 μέρη. Το εισαγωγικό μέρος έχει απλά μία μελωδία που σε ανατριχιάζει, απλά πράγματα για τους A Forest of Stars. Αλλά στο κυρίως μέρος γίνεται το έλα να δεις. Καταρχήν από άποψη μελωδικότητας εδώ η μπάντα ξεφεύγει. Κι όμως, ούτε για λίγο δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις για αυτό. Όλα γίνονται στα πλαίσια μίας ”θλίψης”, μίας τραγικότητας που υπήρχε σε όλο το δίσκο. Η ερμηνεία του Mister Curse είναι υπερβολική και μας αρέσει, αλλά η κορύφωση του δίσκου όταν μπαίνουν τα καθαρά φωνητικά. Ξανά a capella, γιατί έτσι οι μελωδίες ακούγονται καλύτερα. Από τις καλύτερες στιγμές αυτής της μπάντας.

Όπως καταλάβατε για άλλη μία φορά οι A Forest of Stars μας πρόσφεραν τα μυαλά στο χέρι. Ο δίσκος είναι πρώτης ποιότητας, από τους καλύτερους που θα ακούσετε φέτος. Για μένα δε φτάνει το προηγούμενο, ”Opportunistic thieves of spring”, (ή, τουλάχιστον, όχι ακόμα) αλλά αυτό δε λέει κάτι. Αν δεν έχετε γνωρίσει ακόμα την μπάντα θα πρότεινα το ”A shadowplay for yesterdays” σαν πρώτο άκουσμα. Είναι πιο άμεσο, όχι τόσο στριφνό, και περιέχει ό,τι έχει παίξει αυτή η μπάντα. Για μένα έχουν βρει τον ήχο τους, 100% προσωπικός (πόσες μπάντες μπορούν να καυχιούνται για αυτό;), ε, και τώρα πάνω- κάτω θα κινούνται σε αυτά τα πλαίσια. Δεν πιστεύω ότι θα καταντήσουν βαρετοί, όμως, γιατί τα όρια πειραματισμού είναι μεγάλα. Ίδωμεν.

Υ.Γ. Σε πολλές εκδόσεις του δίσκου (δε θυμάμαι σε ποιες) θα βρείτε στο τέλος και ένα bonus track, το ”Dead love”. Πιστέψτε με, το κομμάτι αυτό μόνο bonus δεν είναι, είναι ισάξιο των υπολοίπων. Μάλλον το άφησαν απ’ έξω γιατί ξεφεύγει αρκετά από τα υπόλοιπα σε στυλ. Είναι το πιο μελωδικό, μία μπαλάντα σχεδόν, εμένα μου θύμησε ακόμα και Crippled Black Phoenix. Αποκλείεται να μην το λατρέψετε, ιδίως το τελείωμα του με αυτές τις απλές μελωδίες είναι καθηλωτικό. Ακούστε το οπωσδήποτε.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s