Paradise Lost

February 5, 2013

(Το αφιέρωμα αυτό γράφτηκε το 2009)

Mini αφιέρωμα μιας κι έρχονται.

H μπάντα με τα χίλια πρόσωπα. Κανένας δίσκος δεν είναι ίδιος με τον πρηγούμενο, σίγουρα είναι η μπάντα με τις πιο δραματικές αλλαγές στον ήχο της. Και η πλάκα είναι ότι ποοολλοί οπαδοί τους γουστάρουν ΚΑΘΕ δίσκο κάργα. Ας τους δούμε έναν- έναν:

”Lost paradise” (1990)

Death metal σε doom ταχύτητες έχουμε εδώ, κάτι που ήταν αρκετά πρωτοποριακό για τότε. Ο Holmes κάνει και γαμώ τα brutal φωνητικά, γενικώς δίσκος που θα ικανοποιήσει τους death- άδες.

Highlights: ”Our saviour” (ο Holmes ακούγεται δαιμονισμένος εδώ), ”Breeding fear” (πρώτη φορά ακούμε ντουέτο male- female vocals σε death metal κομμάτι)

Η μπάντα: Πιτσιρικάδες που πίνουν και κρεπαλιάζουν όλη μέρα. Πορωμένοι με metal και αλκοόλ.

”Gothic” (1991)

O (αντικειμενικά) σημαντικότερος δίσκος τους. Βασικά εδώ κάνουν πράγματα που δεν είχαν ξαναγίνει στο metal. Gothic επιρροές σε metal album; Γυναικεία φωνητικά σε συνδυασμό με αντρικά; Ορχήστρες και από πάνω κιθάρες να βαράνε; Μόνο κάποιοι Celtic Frost τα είχαν τολμήσει αυτά πίσω στο 1987, αλλά και αυτοί διστακτικά. Οι Paradise Lost έδωσαν σάρκα και οστά σε αυτό το όραμα. Το ”Gothic” ανανέωσε το metal στα ’90s, αλλά δεν παύει να είναι πάνω απ’ όλα ένα τεράστιο DEATH metal album, ποιοτικό όσο λίγα του χώρου. Ο Holmes δίνει τρομερές ερμηνείες, ενώ τώρα αρχίζει και διαφαίνεται το κιθαριστικό μεγαλείο του αρχηγού Mackintosh.

Highlights: ”Gothic” (με το που μπαίνει η εισαγωγική μελωδία καταλαβαίνεις ότι κάτι παίζει εδώ), ”Shattered” (πρώτη φορά ο Holmes κάνει υποτυπώδη καθαρά, gothic φωνητικά), ”Eternal” (από τους κλασικότερους metal ύμνους- όλοι πρέπει να το ακούσουν μια φορά στη ζωή τους), ”Silent” (δεν έχω ακούσει πιο απεγνωσμένα brutal φωνητικά).

Η μπάντα: Μεγαλώνει. Θεωρείται μεγάλη ελπίδα. Οι ίδιοι μένουν ακόμα ρεμάλια.

”Shades of god” (1992)

Αλλαγή. Εντάξει, και το ”Gothic” ήταν πολύ διαφορετικό από το ”Lost paradise”, αλλά τουλάχιστον και τα 2 κινούνται στο ίδο μουσικό ρεύμα. Εδώ, όμως, οι Lost παρατάνε μια για πάντα τις death επιρροές τους. Πρόκειται για τον πιο παραγνωρισμένο δίσκο τους, γιατί βρίσκεται ανάμεσα σε δύο δισκάρες, αλλά έχει τρομερές στιγμές. Καταρχήν πρόκειται για το δίσκο τους με την πιο αξιόλογη κιθαριστική δουλειά, μάλλον. Ο Mackintosh γράφει leads, και γράφει, και γράφει… Πολλά κιθαριστικά θέματα γενικώς. Σε σημεία νοιώθεις ότι η μπάντα απλά τζαμάρει. Μουσικά το album είναι σχεδόν doom, αλλά σε σημεία θυμίζει ακόμα και Sabbath στα παλιά τους! Εξαφανισμένα τα πλήκτρα και οι πειραματισμοί του ”Gothic”, εδώ έχουμε guitar- oriented songs. Τα φωντικά του Holmes δεν είναι ούτε brutal, ούτε καθαρά- κάτι ενδιάμεσο.

Highlights: ”Mortals watch the day” (doom, doom, DOOM!), ”Pity the sadness” (thrash, thrash, THRASH!- πρόκειται ένα από τα λίγα γρήγορα κομμάτια της μπάντας), ”Your hand in mine” (εδώ ο Holmes τραγουδάει αρκετά μελωδικά), ”As I die” (αιώνιο metal hit, η μπάντα κλείνει κάθε συναυλία με αυτό, είναι το πιο αναγνωρίσημο κομμάτι τους).

Η μπάντα: Περιοδεύει, περιοδεύει, περιοδεύει. Τα σπάει ακόμα όπου πάει, οι τύποι πίνουν μέχρι τελικής πτώσεως. Ο Holmes αρχίζει σιγά- σιγά και αποκτάει άλλον αέρα σαν performer. Επιβάλλεται.

”Icon” (1993)

Αιώνιο αριστούργημα. Το πρώτο βήμα για να γίνουν οι Lost το σημαντικότερο ’90s metal group. Γοτθικό όσο δεν πάει. Πιασάρικο όσο δεν πάει. Παραγωγή- ”Black album”, riffs κλασικά, solos τρο-με-ρα (ο Mackintosh κάπου εδώ απέδειξε ότι είναι από τους καλύτερους της γενιάς του) και φωνητικά; Στα φωνητικά ο Holmes δημιουργεί πια το δικό του, προσωπικό στυλ. Βαριά, τραχιά φωνητικά, αλλά όχι brutal. Συναισθηματικά, απεγνωσημένα, σπαράζουν πραγματικά. Και οι στίχοι του είναι απλά καταπληκτικοί. Ήδη από αυτόν το δίσκο άρχισε να ξεδιπλώνει το ταλέντο του σαν στιχουργός και ερμηνευτής. Θεός.

Highlights: ”Embers fire” (ο Mackintosh παίζει ένα από τα καλύτερα solo του), ”Joys of the emptiness” (κατάθλιψη), ”Widow” (ανεβαίνουν οι ταχύτητες), ”True belief” (ΑΙΩΝΙΟΣ ύμνος- από τα ομορφότερα κομμάτια τους). Αρχίδια, όλος ο δίσκος είναι highlight.

Η μπάντα: Όλο και ανεβαίνει. Ένα βήμα πριν την κορυφή. Έχουν καθιερωθεί πλέον, ο Holmes είναι ο νέος τζόβενος του metal, αλλά ο drummer Matt Archer αποχωρεί μετά την περιοδεία.

”Draconian times” (1995)

Το εμπορικό αποκορύφωμα τους. Και δικό μου αγαπημένο. Βασικά εδώ συναντάμε την τελειότητα. Ένα πιο απλό και πιασάρικο ”Icon”. Μουσική σχεδόν heavy metal, αλλά σοβαρό, μελωδικό και μοντέρνο. Τα φωνητικά του Holmes πάλι συγκλονιστικά, όπως και οι στίχοι του. Απλώς ακούστε το.

Highlights: ”Enchantment” (βαρύ), ”The last time” (από τα πιο πιασάρικα κομμάτια τους), ”Forever failure (το καλλιτεχνικό αποκορύφωμα αυτής της μπάντας, έτσι απλά). Τα υπόλοιπα κομμάτια είναι καλύτερα από αυτά που διάλεξα. Ίσως. Δεν ξέρω. Ένα κι ένα είναι όλα τους.

Η μπάντα: ”Οι Metallica της Ευρώπης”. Έτσι τους έλεγαν τότε. Top όνομα, έπαιζαν σε κάθε festival, τσαμπουκαλεύονταν δημόσια τους Dream Theater, τους ανήκε ο κόσμος όλος.

”One second” (1997)

H πρώτη ”πατάτα” για τους μεταλλάδες. Εδώ έχουμε πειραματισμούς. Πλήκτρα, ατμόσφαιρες, sample, ηλεκτρονικά, αποκλειστικά μελωδικά φωνητικά. Κι όμως, για πολλούς θεωρείται το μουσικό αριστούργημα τους. Βασικά μουσικά το album είναι άπιαστο. Πολυποίκιλο, ανακατεύουν τα πάντα. Αξεπέραστο. Και ο Holmes παρατάει τα βαριά φωνητικά. Από εδώ και πέρα καθαρά και μόνο καθαρά φωνητικά. Δεν πειράζει, και σε αυτά τέλειος είναι.

Highlights: ”One second” (τι μελωδία είναι αυτή…), ”Say just words” (rock hit- άκι- αθάνατο), ”Lydia” (trip- hop ανατριχίλα), ”The sufferer” (αυτό το κομμάτι σε φέρνει σε απόγνωση), ”Disappear” (συνεχίζουν να γράφουν ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ κομμάτια).

Η μπάντα: Κουρεύεται. Αλλάζει στυλ. Αλλάζει οπαδούς. Πλέον είναι προορισμένοι να κατακτήσουν κι άλλες σκηνές.

”Host” (1999)

Πςςς… Εδώ κι αν ξέφυγαν μουσικά. Εδώ αφήνουν τους Celtic Frost, αφήνουν τους Metallica, αφήνουν ακόμα κι αυτούς τους Sisters of Mercy, και πιάνουν τους Depeche Mode. Καθαρό electro album, με ελάχιστες κιθάρες. Και όμως, είναι ΤΟΣΟ βαρύ ψυχολογικά. Γιατί αυτές οι μελωδίες σε συνδυασμό με αυτούς τους στίχους σου γαμάνε την ψυχολογία. Οι μεταλλάδες το θεωρούν το χειρότερο τους album, εγώ το θεωρώ από τα καλύτερα τους. Η αλήθεια είναι με το ”Host” οι Lost έπιασαν το peak τους σχετικά με το πόσο μακριά πήγαν τη μουσική τους.

Highlights: ”So much is lost” (πιασάρικος ύμνος), ”Permanent solution” (μα πόσο πιο πιασάρικοι θα γίνουν;), ”Deep” (αυτό το refrain είναι από τα καλύτερα ever).

Η μπάντα: Δε νοιάζεται. Που οι μεταλλάδες τους παράτησαν. Που οι goth- άδες τους παράτησαν κι αυτοί. Που οι alternative δεν τους δέχονται. Βάζουν τη μουσική τους πάνω απ’ όλα. Κι ας τρώνε τα μούτρα τους από άποψη εμπορικότητας και δημοτικότητας. Έτσι είναι οι πραγματικοί καλλιτέχνες.

”Believe in nothing” (2001)

To rock album τους. Ξαναπιάνουν τις κιθάρες, αλλά όχι το metal. Γράφουν ωραία, κιθαριστικά κομμάτια με αρκετά μπλιμπλίκια πάλι. Υποτιμημένος δίσκος, έχει πολύ ωραίες στιγμές γενικά.

Highlights: ”Fader” (από τις καλύτερες μπαλάντες τους), ”Illumination” (η παράδοση με τα όμορφα, απλά κομμάτια συνεχίζεται), ”World pretending” (το τέλειο, συγκλονιστικό κλείσιμο του δίσκου).

Η μπάντα: Στον κόσμο της. Συνεχίζει να πειραματίζεται χωρίς να την ενδιαφέρει η δημοτικότητα της. Ξέρουν ότι οι μέρες της βασιλείας τους έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, αλλά χέστηκαν, εδώ που τα λέμε.

”Symbol of life” (2002)

Αισθητά πιο βαρύ, αλλά ακόμα σε άλλη φάση. Ουσιαστικά πρόκειται για τον τελευταίο πειραματικό δίσκο της μπάντας. Μετά το ξαναγύρισαν στο metal. Οι ”κακοί” λένε ότι πρόκειται για τον τελευταίο πραγματικά ενδιαφέρον δίσκο της μπάντας. Χμ, ίσως και να ‘χουν δίκιο.

Highlights: ”Erased” (από τα γνωστότερα κομμάτια τους, εντελώς radio friendly), ”Mystify” (τόσο όμορφα μελωδικό), ”No celebration” (ανατριχίλα), ”Channel for the pain” (σχεδόν thrash- αριστό σε σημεία).

Η μπάντα: Αρχίζει να νοσταλγεί τις metal μέρες της. Ο drummer Lee Morris εγκαταλείπει το πλοίο.

”Paradise Lost” (2005)

H metal επιστροφή των Paradise Lost. Χρόνια είχαμε να ακούσουμε τόσο βαριές κιθάρες, αλλά τα πλήκτρα ακόμα παραμένουν. Τα φωνητικά του Holmes βαραίνουν αισθητά. Η αλήθεια είναι ότι το γουστάραμε αυτόν το δίσκο, αλλά αλήθεια είναι επίσης ότι οι Lost από εδώ και πέρα ”επαναπαύονται” σε αυτό το στυλ.

Highlights: ”Don’t belong” (τι REFRAIN είναι αυτό;), ”Over the madness” (doooom).

Η μπάντα: Αφήνει πάλι μαλλιά και μούσια. Γενικώς metal- άσσεται κανά. Και το γουστάρει. Ή τουλάχιστον έτσι δείχνει.

”In requiem” (2007)

Κι εδώ ερχόμαστε σε αυτό που θεωρείται το πρόσφατο αριστούργημα τους. Όλοι το υποδέχτηκαν με διθυράμβους, αφού πρόκεται για το πιο βαρύ album τους από εποχής ”Icon”. Εγώ πάλι, τους προτιμούσα οταν πειραματίζονταν, αυτό το στυλ το βρίσκω λίγο επιτυδευμένο, ότι δηλαδή παίζουν αυτά που θέλουν οι οπαδοί τους να ακούσουν. Αλλά, οι άτιμοι, το κάνουν τόσο καλά. Οπότε δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις για τίποτα.

Highlights: “Unreachable” (τρελό hit-άκι), “Your own reality” (από τα πιο υποτιμημένα τραγούδια τους), “Requiem” (οι Paradise Lost ξανά death metal;).

Η μπάντα: Βασιλεύει στον ατμοσφαιρικό metal ήχο. Ξανά.

Και φτάνουμε στο 2009. Οι Paradise Lost μόλις κυκλοφόρησαν το νέο τους album, ονόματι ”Faith divides us- death unites us”. Όλοι μιλάνε για ένα νέο αριστούργημα, στα χνάρια του ”In requiem”. Δεν το έχω ακούσει ακόμα, δεν έχω αποφασίσει αν θέλω να το ακούσω πριν ή μετά τη συναυλία τους. Πάντως μυρίζομαι ότι θα είναι και γαμώ τα albums. Αλλά δυστυχώς… metal. ;)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s