Neurosis

February 5, 2013

(Το αφιέρωμα αυτό γράφτηκε το 2009)

Neurosis

A shaman’s trip…

Κάτι σαν εισαγωγή:
Οι Neurosis είναι μία μπάντα που ίσως είναι γνωστή σε κάποιους, ίσως όχι. Η αλήθεια είναι ότι όλες αυτές οι μπάντες που μπαστάρδεψαν το hardcore με το sludge και το ατμοσφαιρικό metal (ή αλλιώς το πιο γνωστό σε όλους μας ”post metal”) επηρεάστηκαν από τους Neurosis, καθώς αυτοί ήταν οι πρώτοι που έπαιξαν σε αυτό το στυλ χρόνια πριν. Isis, Pelican, Unearthly Trance, Mastodon, Converge, Big Business, Cave In, Knut, Cult of Luna, Red Sparowes, Today is the Day, Burst, High on Fire, Uphill Battle ο μισός κατάλογος της Hydra Head Records και της Relapse Records έχουν σαν βασική επιρροή κάποιο δίσκο των Neurosis. Ναι, μη σας φαίνεται υπερβολικό. Παίζει να είναι η μπάντα με τη μεγαλύτερη επιρροή στα ‘90s, πέρα από τα 3 mainstream μεγαθήρια (Pantera, Dream Theater, Paradise Lost). Θα μου πεις, τότε, ”γιατί δεν τους ξέρω, ρε φίλε;”. Έλα, ντε! Μάλλον οφείλεται σε ένα συνδυασμό παραγόντων. Αλλά κυρίως στο ότι συνειδητά απείχαν από τα φώτα της δημοσιότητας. Μια ζωή D.I.Y. (ακόμα και όταν έφτιαξαν τη δικιά τους, ανεξάρτητη εταιρεία ονόματι Neurot Recordings), μια ζωή underground, με ελάχιστες περιοδείες από ένα σημείο και μετά. Συναυλίες μόνο σε επιλεγμένα μέρη, ενώ αρνούνται να παίξουν όπου δεν υπάρχει ο κατάλληλος εξοπλισμός για να τους φιλοξενήσει (για αυτό δε θα τους δούμε ποτέ Ελλάδα). Γενικώς οι τύποι δε ζουν από τη μουσική τους, οπότε αυτό τους παρέχει και μία σχετική ελευθερία. Ηχογραφούν όποτε θέλουν, ενώ δε θα βρεις ούτε πολλά video clips τους, ούτε πολλές συνεντεύξεις τους. Θα δεις, όμως, το όνομα τους να αναφέρεται σαν κύρια επιρροή 635462 συγκροτημάτων. Μιας και πέρασα 4- 5 μήνες που δεν άκουγα σχεδόν τίποτε άλλο και χώθηκα βαθιά μέσα στη μουσική τους, αποφάσισα να διαδώσω τη μαγεία όπου γίνεται. Ελπίζω το κείμενο να ωθήσει και άλλους στο να τους ακούσουν.

Neurotic philosophy
Με το που ασχοληθείς με τους Neurosis θα καταλάβεις ότι δεν είναι μία απλή μπάντα, αλλά ένα κανονικό trip. Στίχοι, artwork, το στήσιμο τους στις συναυλίες, τα visuals τους, όλα είναι σοφά δομημένα και συνδεδεμένα. Βασικά μπαίνεις σε έναν εντελώς καινούριο κόσμο. Και ευτυχώς αυτό γίνεται κατανοητό όχι μόνο εάν ακούσεις ένα δίσκο τους, αλλά ακόμη και αν δεις στο Youtube μία συναυλία τους ή διαβάσεις μία συνέντευξη τους. H μουσική, οι στίχοι, η φιλοσοφία τους είναι γεμάτη από εσωτερικότητα και πνευματισμό. Όσο κούφιο και ”δήθεν” κι ας ακούγεται. Οι Neurosis έχουν κόλλημα με το παρελθόν, με τους προγόνους τους, με τον παγανισμό, με τη Γη, με τη φύση, με την καταστροφή του κόσμου, με την αποκάλυψη και πάει λέγοντας. Στους στίχους τους θα βρεις συνέχεια αναφορές σε τέτοια πνευματικά θέματα. Και φυσικά μεγάλο ρόλο παίζει η οικογένεια, οι ανθρώπινες σχέσεις. Και αυτό το ταξίδι δεν ξεκίνησε μεμιάς. Οι πρώτοι δύο δίσκοι τους κινούνταν σε εντελώς διαφορετικό πλαίσιο: crust, πολιτικοί στίχοι, καταλήψεις και πάει λέγοντας. Από το αριστούργημα ”Souls at zero” και μετά, βήμα- βήμα οι Neurosis χτίζουν ένα δικό τους κόσμο, στον οποίο άπαξ και μυηθείς νιώθεις μαγεμένος. Σιγά- σιγά έβαλαν samples στη μουσική τους, έβαλαν visuals στις συναυλίες τους, άρχισαν να θεωρούν το artwork τους τόσο σημαντικό όσο και τη μουσική τους, και γενικώς άρχισαν να αναπνέουν άλλο αέρα. Δε γίνεται απλώς να ακούσεις επιφανειακά Neurosis. Δεν είναι η μπάντα του Myspace ή του ενός clip στο Youtube. Πρέπει να ακούσεις ολοκληρωμένα ένα δίσκο τους για να καταλάβεις τι παίζει. Και μάλιστα όχι μόνο ένα, αλλά περισσότερους δίσκους, αφού κάθε ένας είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι στην πορεία τους. Δηλαδή, σε καθαρά μουσική ορολογία, ο sludge- άς θα προτιμήσει το ”Through silver in blood”, ο punk- ης το ”Pain of mind”, ο metal- ας το ”Given to the rising” και πάει λέγοντας. Άλλα κανένας τους δε θα έχει αντιληφθεί τι παίζει με την μπάντα. Πρέπει να διαβάσεις τους στίχους ενώ τους ακούς, πρέπει να αφουγρκαστείς κάθε sample και κάθε μικρο- θόρυβο. Ακούγονται λίγο ελιτίστικα όλα αυτά, αλλά δεν είναι έτσι. Είναι απλώς ίδια φάση με τους Pink Floyd.

The tribe

Scott Kelly: κιθάρα, φωνητικά. Ο ιδρυτής των Neurosis. Θα έλεγα ”η ψυχή του συγκροτήματος”, αλλά αδικώ τα άλλα μέλη, ιδίως το Von Till.

Steve Von Till: κιθάρα, φωνητικά. Ο δεύτερος βασικός τραγουδιστής των Neurosis (τα φωνητικά είναι μοιρασμένα μεταξύ αυτού, του Kelly και του Edwardson). Με την είσοδο του στην μπάντα, στο hardcore- ίζον ”The word as law”, έφερε νέα στοιχεία, στην ουσία άλλαξε ολοκληρωτικά την μπάντα.

Dave Edwardson: μπάσο, φωνητικά. Υπεύθυνος για τα growls, τα ”βοθρέ” φωνητικά (οι Kelly και Von Till τραγουδάνε με screams ή καθαρά). Το μπάσο του, επίσης, σπάει ραχοκοκκαλιές σε κάθε δίσκο.

Noah Landis: πλήκτρα, φωνητικά. Ό,τι περίεργος ήχος ακούγεται στα albums τους, αυτός το κάνει. Επίσης 2- 3 φορές που ακούγεται μία καθαρή φωνή στο background, πάλι αυτός είναι. Σιγοντάρει τους άλλους 2.

Jason Roeder: τύμπανα. Αναπόσπαστο μέλος από τον πρώτο δίσκο (μαζί με Kelly και Edwardson).

Εκτός από αυτούς τους 5, οι Neurosis θεωρούν σαν μέλος της μπάντας και το άτομο που διαχειρίζεται το visual τομέα της μπάντας (για πολλά χρόνια ήταν ο Josh Graham των Red Sparowes), οπότε πολλές φορές μπορεί να πετύχετε 6 άτομα σε φωτογραφίες τους (ή 6 ονόματα στo booklet των C.D. τους). Επίσης ας γίνει μία αναφορά σε 2 παλιά μέλη:

Chad Salter: κιθάρα, φωνητικά. Έπαιξε μόνο στο πρώτο album, τον αντικατέστησε ο Steve Von Till.
Simon McIlroy: πλήκτρα. Έπαιξε σε δύο albums, τον αντικατέστησε ο Landis.

Γενικώς από όταν σταθεροποιήθηκε το line- up (1995), οι Neurosis δεν έχουν αλλάξει ποτέ σύνθεση. Γιατί πολύ απλά δεν νοιώθουν ότι είναι band mates, αλλά family. Ή tribe (αλλά όχι όπως έχουν εκφυλίσει τον όρο οι Soulfy). Τους συνδέει κάτι περισσότερο από τη μουσική, έτσι λένε. Και μάλλον έτσι είναι. Γιατί σαν σύνολο πάνω στη σκηνή, δεν περιγράφονται. Αδιάσπαστο σύνολο.

Λίγα λόγια για τη μουσική των Neurosis:
”Καλά όλα αυτά, ρε μεγάλε. Είναι φιλοσοφημένοι, είναι ειδική περίπτωση κλπ. Αλλά τι μουσική παίζουν;”. Δύσκολο να χαρακτηρίσεις τη μουσική των Neurosis. Μπορύμε να πούμε ότι ξεκίνησαν σαν crust, αλλά μετά τι; Μετά τα πάντα. Sludge, hardcore, ατμοσφαιρικά περάσματα (γενικώς η μουσική τους είναι κατά κύριο λόγω ατμοσφαιρική), tribal, ψυχεδέλεια. Δεν υπάρχει σαφής oρισμός. Κάθε album, κάθε τραγούδι είναι και ένα διαφορετικό ταξίδι. Αυτό που μπορούμε να πούμε σίγουρα, είναι το πόσο έντονη και συναισθηματική είναι η μουσική των Neurosis. Στηρίζονται πολύ στις δυναμικές και στο feeling κάθε ξεχωριστής μελωδίας. Δε βιάζονται, χτίζουν αργά το κομμάτι μέχρι να κορυφωθεί- για αυτό και τα περισσότερα κομμάτια τους είναι γύρω στα 7- 9 λεπτά. Αλλά, πραγματικά, το feeling που βγάζουν τα τραγούδια τους είναι κάτι περισσότερο από έντονο. Anathema + Paradise Lost επί δέκα, για τους μεταλλάδες. Για αυτό και οι Neurosis δεν κάνουν πρόβες ποτέ, ενώ και οι συναυλίες τους πλέον είναι ελάχιστες. Κάθε live είναι κάθαρση για αυτούς και τους ακροατές τους. Για να δείξω καλύτερα τι εννοώ, θα σας πρότεινα να δείτε το επόμενο vide- άκι ολόκληρο, μιας και είναι μάλλον ό,τι πιο έντονο έχω δει στο youtube. Το κομμάτι λέγεται ”Locust star” και θεωρείται το πιο γνωστό της μπάντας (δε θέλω να χρησιμοποιήσω τη λέξω ”hit- άκι”). Πραγματικά όποιος βλέπει αυτό το video δεν μπορεί να μείνει απαθής. Εγώ όταν το είδα με ανάγκασε να ασχοληθώ με την μπάντα, τι άλλο να πω. Τρέλα, συγκίνηση και ανατριχίλα.

Δισκογραφία Neurosis:

Pain of mind (1988)
Όλοι το θεωρούν το χειρότερο Neurosis album, μιας και δεν έχει καμία σχέση με τη μουσική για την οποία έγιναν γνωστοί οι Neurosis στη συνέχεια. Παρ’ όλα αυτά, ξεχνάνε ένα σημαντικό παράγοντα: ότι για crust δίσκο το ”Pain of mind” παίρνει 10 με τόνο! Δισκάρα για το ιδίωμα και εγώ το γουστάρω άπειρα. Αλλά punk, ε, μην ξεχνιόμαστε. Διπλά φωνητικά (Kelly τα ουρλιαχτά, Edwardson τα βαριά), δίλεπτα κομμάτια, πολτικοί στίχοι και πάει λέγοντας.

The word as law (1990)
Πλέον ήρθε και ο Steve Von Till, οπότε έχουμε 3 φωνές και πιο ενδιαφέρουσα μουσική. Πιο μεγάλα κομμάτια, πιο hardcore και metal, ενώ θα το χαρακτηρίσω και αρκετά progressive στις δομές τους. Γενικώς προτιμώ το ντεμπούτο γιατί μου φαίνεται πιο ενθουσιώδες. Τα τριπλά φωνητικά, πάντως, δίνουν το στίγμα για το πώς θα λειτουργήσει η ομάδα στα επόμενα albums.

Souls at zero (1992)
Και εδώ αρχίζουν τα καλά. Προσωπικά είναι το αγαπημένο μου. Hardcore κατά βάση, αλλά γεμάτο συνάισθημα, δυναμισμό, ενώ μάλλον πρόκειται για τον πιο πιασάρικο και ευκολοάκουστο δίσκο της μπάντας. Κάθε κομμάτι μπορεί να σταθεί μόνο του, ενώ οι Kelly και Von Till αρχίοζουν να ουρλιάζουν με αυτόν τον απεγνωσμένο και συγκλονιστικό τρόπο που μόνο αυτοί μπορούν. Η μεγάλη διαφορά του ”Souls at zero” από τα υπόλοιπα albums τους είναι ότι είναι αρκετά straight- forward, έχει, δηλαδή, σχεδόν couplet και refrain, ενώ τα επόμενα είναι σαν να πατάς το play στην αρχή και όταν τελειώνει το C.D. νομίζεις ότι άκουσες 15 τραγούδια σε ένα.

Enemy of the sun (1993)
Ουσιαστικά εδώ αρχίζει η νέα εποχή των Neurosis. Με τις μακροσκελείς συνθέσεις, τις φευγάτες μελωδίες, την ψυχεδέλεια και το χάσιμο. Παραγνωρισμένο album γιατί βρίσκεται ανάμεσα σε ογκόλιθους.

Through silver in blood (1996)
Αυτό θεωρείται από κάποιους το καλύτερο τους album. Δε συμμερίζομαι την άποψη τους, γιατί έχω άλλα πιο αγαπημένα. Αλλά η αλήθεια είναι ότι δύσκολα βρίσκεις ψεγάδι στο ”Through silver in blood”. Κολασμένη ατμόσφαιρα, πραγματικά χάνεσαι. Πολύ δύσκολο album, θέλεις αρκετές ακοράσεις και επιμονή. Και κατάλληλες συνθήκες (ψυχολογικές).

Times of grace (1999)
Δίσκος της χρονιάς στο Terrorizer, αν αυτό σας λέει κάτι. Γενικώς το αποκορύφωμα των Neurosis. Ένα album σταθμός, αφιερωμένο στα παιδιά τους, ενώ μουσικά δεν υπάρχουν λόγια. Βιολιά, γκάιντες, growls, ουρλιαχτά, καθαρά φωνητικά, αιθέριες μελωδίες.

A sun that never sets (2001)
Και ερχόμαστε στον πιο ξεχωριστό Neurosis δίσκο. Πολλά ακουστικά περάσματα, πολλές καθαρές φωνές, πολλές μελωδίες. Και πολύ, μα ΠΟΛΥ κατάθλιψη. Πρόκειται για τον πιο συναισθηματικό και προσωπικό δίσκο της μπάντας. Επίσης πρόκειται για τον τελευταίο δίσκο στον οποίο γρυλίζει ο Dave Edwardson (γενικώς ελλάτωνε τα φωνητικά του σε κάθε album), αφού στη συνέχεια οι δύο κιθαρίστες θα έχουν την αποκλειστικότητα στο μικρόφωνο.

The eye of every storm (2004)
Μπαίνει η νέα χιλιετία, αλλά οι Neurosis εκεί. Ακούγονται λες και είναι στο δεύτερο- τρίτο album τους. Ατμοσφαιρικός δίσκος σχεδόν, ακόμα πιο ”ήρεμος” από το ”A sun that never sets”. Να τονιστεί ότι ο Kelly τραγουδάει μόνο σε 2 κομμάτια σε όλο το δίσκο. Παρ’ όλα αυτά ο Steve Von Till δεν έχει πρόβλημα να απογειώσει το δίσκο με τις φωνητικές του ερμηνείες.

Given to the rising (2007)
Και φτάνουμε στο πιο πρόσφατο πόνημα τους. Αισθητά βαρύτερο από ό,τι έχουν κάνει όλα τα τελευταία χρόνια, έχει την αύρα του ”Through silver in blood”. Δίσκος που τους δείχνει να μη επαναπαύονται, αλλά να ψάχνονται ακόμα και μετά από 20 χρόνια πορείας.

Check also:
”Aberration” E.P.
”Locust star” E.P.
“Sovereign” E.P.
”Short wave warfare” (live album)
”Official bootleg. 01. Lyon. France. 11.02.99” (live album)
”Official bootleg. 02. Stockholm. Sweden. 15.10.99” (live album)

Επίσης οι Neurosis έχουν συνεργαστεί με την τραγουδίστρια των Swans, Jarboe, και έβγαλαν ένα τρομακτικό album κάτω από το όνομα ”Neurosis & Jarboe”. Όποιος ασχοληθεί σοβαρά με το group δεν πρέπει να αμελήσει και αυτόν το δίσκο- πρόκειται για ανατριχιαστική συνεργασία.

Και ένα τελευταίο fact: οι Neurosis διασκεύασαν το ”Children of the grave” των Black Sabbath σε split album με τους Soilent Green.

Πρόσθετη δισκογραφία:
Αν μπεις στο trip- άκι με τους Neurosis, τότε θα θες να ακούσεις όλο και περισσότερη μουσική από αυτούς. Λιώνεις τα albums τους, λιώνεις ό,τι live τους βρεις, λιώνει και το album με την Jarboe, και μετά τι; Μετά υπάρχουν τα εξής: Tribes of Neurot, Blood & Time, Shrinebuilder, Harvestman. Τι είναι όλα αυτά; Side projects μελών της μπάντας.

Ιδίως οι Tribes of Neurot είναι οι ίδιοι οι Neurosis, μόνο που παίζουν ambient folk. Να σημειωθεί ότι έχουν κυκλοφορήσει ένα album ονόματι ”Grace” που έχει γραφτεί ώστε να ακούγεται ταυτόχρονα με το ”Times of grace” των Neurosis! Κάτι τέτοια μόνο οι Neurosis τα κάνουν!

Οι Shrinebuilder είναι επίσης μία περίπτωση που πρέπει να αναφερθεί, γιατί αποτελεί το φετινό υγρό όνειρο όλων των doomsters. Για ποιο λόγο; Μα επειδή αποτελείται από μέλη των Neurosis, Sleep, Melvins και Obsessed, να γιατί! Πραγματικά θέλω να δω τι θα ακούσουμε από αυτούς.

Επίσης να σημειωθεί ότι και ο Scott Kelly και ο Steve Von Till έχουν βγάλει έκαστος από ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ solo, ακουστικά albums. Σχεδόν τόσο έντονα όσο και τα albums των Neurosis. Πρέπει να τσεκαριστούν από κάθε Neurosis fan.

Τελευταίο fact: Ο Scott Kelly συμμετέχει σαν guest σε αρκετά Mastodon albums, ενώ και ο Steve Von Till συμμετέχει στο τελευταίο Converge album.

Σημείωση: πολλά από αυτά τα σχήματα, όπως και οι ίδιοι οι Neurosis, ανήκουν στη δικιά τους, ανεξάρτητη εταιρεία- κολλεκτίβα Neurot Recordings. Όλα τα σχήματα της Neurot διακατέχονται από αυτήν την ιδιαίτερη ”αύρα” των Neurosis και έχουν βγάλει αξιόλογα albums.

Λόγια από συνεντεύξεις:
για τη ζωή:
”Πάντα είχα πολλή ζωή στη ζωή μου, όπως είχα και πολλούς θανάτους, πάντα έτσι ήταν για μένα από τότε που ήμουν παιδί, η ζωή μου δεν ήταν ποτέ βαρετή, πάντα κάτι συνέβαινε, πάντα είχε να κάνει με καταστάσεις πολύ πολύ χαμηλές αλλά και πολύ πολύ υψηλές και αυτό δεν έχει αλλάξει. Αυτό που άλλαξε, είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζω πλέον όλες αυτές τις καταστάσεις. Είχα συνηθίσει να είμαι μέσα στο θυμό και στη τσαντίλα και να παίζω έτσι μουσική και ίσως και λιγότερο υπεύθυνος σε κάποιες φάσεις… Αλλά τώρα ξέρεις… Είσαι ακόμα το ίδιο πρόσωπο όταν είσαι νηφάλιος, και όταν είσαι νηφάλιος έχεις την ευθύτητα να αντιμετωπίσεις τα πράγματα όπως είναι, δεν έχεις άλλη επιλογή…” (Scott Kelly)

για τα παιδιά:
”το πάθημα γίνεται μάθημα γενικά, οπότε κάνεις πολλά λάθη και έτσι κάνεις λάθη και με τα παιδιά σου και είναι πολύ δύσκολο αυτό… όποιος έχει παιδιά ξέρει, πως ό,τι και να γίνει στα παιδιά σου, είναι κάτι που θα σε πειράξει περισσότερο από όλα. Αν τα παιδιά σου είναι χαρούμενα, είσαι ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στο κόσμο, αν τα παιδιά σου είναι λυπημένα, είσαι ο πιο γαμημένα λυπημένος άνθρωπος στο κόσμο. Οπότε τα παιδιά για εμάς ήταν, είναι και θα είναι, η φωτιά που έχουμε μέσα μας όλα αυτά τα χρόνια και σημαίνει πάρα πολλά για εμάς, δεν ξέρω… Τα δικά μου παιδιά, πιστεύω ότι με έσωσαν… γνωρίζοντας ότι είναι πάντα εκεί και ότι με αγαπάνε πέρα από το τι έχω κάνει και… γενικά πολλές φορές που…” (Scott Kelly)

για το νόημα της μουσικής:
”Αυτή η μουσική είναι ένα δώρο. Και δεν ξέρω γιατί! Δεν έχω καμία ιδέα. Ξέρω ότι έχουμε δουλέψει σκληρά πολύ, ξέρω ότι θέλαμε να το κάνουμε αυτό, ξέρω ότι θυσιάσαμε πολλά, αλλά δεν ξέρω, γιατί αποφάσισε να “βγει” αυτό μέσα από εμάς. Γιατί αυτό νιώθω ότι είναι, ότι αυτή η μουσική και αυτοί οι ήχοι έρχονται διαμέσου εμάς. Δεν γίνεται να μην σέβεσαι μια τέτοια αδικαιολόγητη δύναμη της φύσης. Όλο αυτό κάπου πηγαίνει. Για μένα, όσον αφορά το θέμα της ειλικρίνειας, είναι έτσι, γιατί έτσι είμαι. Πέρασα πολλά χρόνια, όταν ήμουν παιδί, λέγοντας πολλά ψέματα. Και προφανώς πιστεύω ότι έμαθα από αυτό, ξέρεις. Δεν βρίσκω το λόγο να πω ψέματα για κάτι ή να κρύψω κάτι. Αν είναι να κρύψω κάτι, τότε μάλλον δεν θα πω το πω καθόλου.” (Scott Kelly)

για την πρωτουπία στη μουσική:
”Μπορείς να κοπιάρεις ήχο, μπορείς να κοπιάρεις συγχορδίες, μπορείς να κοπιάρεις στίχους… Θέλω να πω ότι, δεν είμαστε το απόλυτο αυτοδημιούργητο κατασκεύασμα. Αν ακούσεις Amebix ή Joy Division, Pink Floyd ή Black Flag, θα δείς από που προέρχονται οι Neurosis. Η διαφορά είναι η εμπειρία σε πολλά πράγματα και η διαφορά είναι στο commitment που σου είπα πιο πριν. Ότι αυτό που γίνεται, είναι πέρα για πέρα αληθινό. Είναι ένα θέμα ζωής και θανάτου. Όλη την ώρα. Κάθε μέρα. Για πάντα.” (Scott Kelly)

*Τα παραπάνω προέρχονται από συνέντευξη που έδωσε ο Kelly στο ελληνικό site Electric Requiem*

για τις αλλαγές στη μουσική κατεύθυνση:
” You know the only reason why it would have changed from the time until now is one that we’re committed, completely evolving. We never want to stagnate. We never want to do the same thing twice. Never. When we started our vision was way ahead of our abilities. We didn’t even know how to play our instruments really. We did what we could with what we had. You can hear seeds even in the early records. You hear seeds of what’s to come, you know” (Steve Von Till)

για τα άλλα projects:
”Scott and I have been exploring songwriting with solo projects and other things. The spirit that ties them all together is the idea of emotion and sound. I am sure they all reflect on each other.” (Steve Von Till)

για το κιθαριστικό παίξιμο:
”I write riffs. I can’t do leads or anything like that. I guess I could, but I don’t. Maybe I will someday and explore that. It’s not really my thing. I’m not the most dexterous guitar player. I’ve worked with my hands my whole life, so my hands are fucking beat. I just try to use the guitar as an instrument to channel what I have in my head. Lucky for me I don’t have any guitar parts in my head that I can’t play anymore. I’m self taught. Lessons and all that shit are completely against the way that I see music. It’s like basically putting everything in a box that you’ll never get out of. I taught myself how to play and learned the names of the strings and what I need to do to make them sound correct. Aside from that, it’s just simple. I don’t do anything flashy. I’m more of a glorified bass player. I play a lot
of simple, droney chords. It’s just about the song and how the riffs go together with the emotion of it. That’s what I’m concerned with.” (Scott Kelly)

για τις περιοδείες:
”Music ‘s an expensive hobby. The only times we were able to survive off it – and not that that was ever a goal – is when we were touring full time and you had to be gone every single day of your life. And that’s not a worthwhile life. We like to be productive people and you can only be productive for one and a half hours a day and the rest of the day you are in a room worse than this just sitting, not being able to raise your children, write music or anything. It’s all not worth it. We’re well over the thousand show threshold and that’s when enough is enough. Let’s go home and just play the shows we wanna play, when we wanna play, when it makes sense with our life so we have balance to do this because this has to have balance, this has to be important. It can’t be something that can be compromised by ever chasing a Dollar. Anybody thinking they can make a living off of independent music I think is fooling themselves anyway. ” (Steve Von Till)

για τις αλλαγές στη μουσική κατεύθυνση:
”It has always been personal. Strictly personal. We could give a fuck what anyone else thinks. It sounds like a cliche statement but when you put your full emotion into anything you couldn’t care less what anyone else thinks. We really want to be raw when we do stuff. We are used to turning our fans off. Our first record was a punk rock record so when we added metal on the second one we lost some of our hardcore/punk fans. We shocked the shit out of them with the next record when we added keyboards and samples. When people thought we were gonna go prog-rock, we came out with _Enemy Of The Sun_ which was a sludge/tribal-fest, and the new one is an amalgamation of all of the above, and where we are at right now. We always lose somebody but that is probably because they are close-minded or it might not be their taste. If someone is adamantly against it, then the poor bastard must have some confines on their beliefs.” (Dave Edwardson)

για τις περιοδείες:
”Touring all the time turns your music into a business. It makes everything evolves whether you can make it to the next show, and if you don’t, then the financial pressure of all of it comes down on you… ehm, we just didn’t feel like that was what we’re put here to do. We are put here to make music.” (Scott Kelly)

Visual:
Πιο πάνω post- αρα την καταπληκτική εκτέλεση του ”Locust star” στο Ozzfest. Εδώ υπάρχουν ακόμα μερικά ενδιαφέροντα videa- άκια, αν και ξαναλέω ότι δείχνουν απλώς κάποια ψήγματα του μεγαλείου των Neurosis.

Συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με τους Scott Kelly και Steve Von Till. Εμπεριέχονται και μερικές στιγμές από live και video clips.

Τo video clip του ”A sun that never sets”, ένα από τα μελωδικότερα και πιο όμορφα κομμάτια τους. Να σημειωθεί ότι για αυτόν το δίσκο οι Neurosis κυκλοφόρησαν ένα DVD με video clips για όλα τα τραγούδια.

To φοβερό τελείωμα της συναυλίας στο φεστιβάλ του Roadburn με το ”Through silver in blood”. ‘Νταξ’, από το 08:00 και μετά τα σπάνε όλα, αλλά για να το καταλάβεις στην ολότητα του πρέπει να έχεις υπομονή να δεις όλο το video.

Το video clip της ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑΣ ”Under the surface”.

Γενικώς στο Youtube υπάρχουν άπειρα αξιόλογα πράγματα, κυρίως συνεντεύξεις και live clips που τράβηξαν οι οπαδοί. Αν την πατήσετε με τους Neurosis θα τα ψάχνετε ΟΛΑ, πιστέψτε με. Κάθε live εμφάνιση είναι διαφορετική.

Κάτι σαν επίλογος:
Ελπίζω να τους τσεκάρετε (πω- πω, επιλογάρα έγραψα).

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: